maandag 28 mei 2018


Mei 2018


Eind april zijn we in puerto Gelves beland .
Puerto Gelves, is een verzandende haven aan de Guadalquivir. Geopend bij de wereldexpo van 1992 in Sevilla . We liggen buiten de haven aan een lange steiger op de stroom, met een adembenemend en erg rustig uitzicht op de rivier en de omringende bossen. Dit haventje ligt net buiten Sevilla en is een mooie uitvalsbasis om de stad op een rustige manier te kunnen verkennen.

De bushalte is vlakbij en op 20 minuten zijn we in het centrum van Sevilla. Na een eerste info sessie op de toeristische dienst nemen we rustig de tijd om ons iedere dag iets dieper onder te dompelen in deze stad. 
De weken vliegen voorbij. Er is hier dan ook zoveel te beleven. De sfeer in de stad is vrolijk en gezellig, de Flamencomuziek en straatdansers zorgen voor de Andalusische sfeer. We gaan jullie geen opsomming of beschrijving geven van al de kerken, musea, paleizen, markten, parken en allerlei ander patrimonium. Ik kan alleen zeggen dat het de moeite waard is. Bij één van onze museumbezoeken komen we totaal onverwacht terecht in een overzichtstentoonstelling van Jan Fabre. 
Wat op ons het meeste indruk gemaakt heeft is toch wel 'Castelo San Jorge' waar een duidelijk beeld gegeven wordt van de gebruiken (hoe verliep zo een proces?) en misbruiken tijdens de periode van de inquisitie. Hier ligt de oorsprong en was het centrum van deze kerkelijke wantoestand. Gedurende meer dan 400 jaar terroriseerden zij deze stad en de rest van de  wereld'. 
Het Alcazar is natuurlijk ook 'top' en om dan na een afsluitende wandeling door de prachtige tuinen wat tapa's te gaan eten in één van de vele tapas-bars... het zijn heerlijke momenten.

Als we thuiskomen ligt onze Aeolus in de schaduw van de bomen, een mooiere plek hadden we niet kunnen bedenken.

De rust wordt tussendoor enkele dagen verstoord. In de haven heeft men een grote tent opgezet voor de 'Fiesta Nautica'. Vooral 's avonds is het er gezellig druk met live muziek, hapjes en drankjes.

In de meimaand gaat alle aandacht naar de aanbidding van Onze Lieve Vrouw. 
Jaarlijks vindt er een grote bedevaart plaats: de 'Romerío del Rocío'. Vanuit Sevilla en omringende dorpen vertrekken 'broederschappen' gedurende enkele dagen in karavaan naar El Rocío. Onderweg sluiten ze bij elkaar aan en gaandeweg wordt de stoet steeds langer. Straten en hoofdwegen worden afgesloten om de eindeloze sliert woonwagens getrokken door paarden, ezels en ossen te laten passeren. De meeste vrouwen zijn in traditionele Andalusiche kledij en de mannen in een stijlvol Andalusisch kostuum. Uiteraard worden er allerlei beelden van Maria meegedragen. 
Wat we zagen was best indrukwekkend.

We verlaten Sevilla en varen terug naar Chipiona, van waar we verder varen naar Cadiz, Gibraltar en dan verder de Middelandse zee op !

Wat is het heerlijk om weer, al zeilend nieuwe plekjes te ontdekken.
Cadiz is er ook zo ééntje. De haven ligt op korte fietsafstand van het oude centrum. Men zegt dat de stad veel gelijkenissen vertoont met Havana en (ook al zijn we daar nog niet geweest) volgens ons klopt dat wel. Kijk maar naar de Bond film waar Halle Berry uit het water komt in Havana. In werkelijkheid is dit hier opgenomen. In de smalle straatjes zitten achter openstaande deurtjes, in het donker, kleine winkeltjes verborgen. Soms zie je schilderachtige binnenkoertjes, soms waan je je in een historische reconstructie, en vaak sta je gewoon verbaasd te genieten van zoveel verschillende indrukken.
Deze oudste stad (of is dat Toledo?) van Spanje en de plek waar Colombus vertrokken is voor zijn 2de reis ademt geschiedenis. De grote koopmanswoningen stralen de rijkdom uit van weleer.
Het grootste stenen amfitheater op het Europese continent werd deels opgegraven en gerestaureerd.
Tijdens ons verblijf start het groot internationaal poppen-festival. Een kleurige stoet trekt door de straten.
Nog een andere stoet kruist onze wandelroute. Een groep schoolkinderen is op stap met de H. maagd Maria. Onderweg worden ze goed getraind om het beeld op het juiste ritme van de trommels, wiegend (!) door de straten te dragen.

Onderweg naar Barbate horen we de ene 'pan pan' na de andere. Iets verder, in de Straat van Gibraltar, ter hoogte van Tarifa worden blijkbaar nogal wat rubberbootjes gezien (ééntje met 11 mensen aan boord). Reddingsboten en helikopter zijn druk in de weer. Als we de volgende morgen de haven van Barbate buitenvaren ligt er een reddingsboot met veel Guardia Civil. Mannen met mondmaskers halen één voor één de nachtelijk opgepakte vluchtelingen naar buiten.
Het is een aangrijpende en akelige vertoning die een diepe indruk op ons achterlaat.

Op onze weg naar Gibraltar komen we enkel wat vissers en veel grote zeeschepen tegen.
We meren af in La Línea, vlak achter de beroemde rots van Gibraltar, waar we vanaf onze boot een prachtig uitzicht op hebben.

De foto's:https://photos.app.goo.gl/e20731m03f4tliE13


privé https://photos.google.com/share/AF1QipOFlRJSLkQCsJGBF0Rd4v0FlRdUlNTB6Bgrh0IrQeWMrGX16P-P_ZWAApsY67DeqQ?key=YXVXZXVwcmhHcXQ1a3lRaXdOanNGa0hKa19OWnln




maandag 30 april 2018


April 2018

Na enkele dagen thuis om wat formaliteiten in orde te brengen, komen we midden april weer aan boord in Albufeira. Het is tijd om weer wat tochtplanning te doen.
Onze volgende haven is het ietwat mondaine Vilamoura. We hebben problemen met onze electriciteit en na wat zoekwerk blijkt het dat onze boiler voor kortsluiting zorgt.
Het vervangstuk is verkrijgbaar in Loulé, we krijgen een adres mee en met een huurauto en GPS is het winkeltje snel gevonden.. We wanen ons terug in de jaren 60. De oude winkelierster weet ons echter onmiddellijk uit de nood te helpen.
Roger zorgt voor de herstelling en de volgende dag zeilen we ongeveer 50NM richting Spanje.
Op de Guadiana rivier lopen we Ayamonte binnen.  Er zit erg veel stroming op de rivier zodat we soms wel 8 knopen lopen. Een aangename wandeling brengt ons op een gezellig, kindvriendelijk dorpsplein waar we even op adem komen. Voor het buitenvaren de volgende morgen hebben we nog eens goed de getijden berekend maar zelfs meegaand met afgaand water, is het goed uitkijken want de diepte is soms slechts 70cm onder de kiel. De binnenkomende steile golven maken het niet makkelijk om koers te houden.
Onze volgende stop is Mazagón vlakbij Huelva. Vanuit Palos de la Frontera, gelegen juist naast Mazagon, zijn Colombus, de gebroeders Pinzon en Juan De La Cosa met hun schepen en bemanningen vertrokken naar 'de nieuwe wereld'. We bezoeken het Monasterio de Rábida. Een Franciscaner klooster waar Colombus 6 jaar werkte aan de voorbereiding van zijn grote reis samen met oa. Fray Antonio de Marchena een astroloog die in het plan van Colombus (de wereld is rond en niet plat!) geloofde, en Fray Juan Perez (de vroegere Koninklijke account van het Castilliaanse hof).
Als echte bedevaarders dompelen we ons onder in de bakermat van de Spaanse veroveringen.
Hier zijn de plannen gesmeed, vergaderingen gehouden en overeenkomsten gemaakt.
Het klooster dateert van eind 14de begin 15de eeuw en dat is duidelijk te merken in de oude kerk, kloostergangen, cellen...
Muurschilderingen vertellen het verhaal, oude logboeken en brieven bewijzen de echtheid er van.
Het zwaard van Gonzalo do Sandovan (kapitein van Hernan Cortes) brengt het boek 'Conquistadores' helemaal tot leven. Omdat in de bijgevoegde nota vermeld staat dat hij hier gestorven is en in de kerk begraven ligt, vragen we aan de infobalie of we zijn graf kunnen bezichtigen. Dat is geen probleem, we moeten gewoon terugkeren naar de kerk en daar onder het tapijt kijken, 'rol gerust het tapijt op' zegt ze. Daar gaan we dan. In de kerk liggen 2 tapijten. Eén voor het hoofdaltaar en één in de zijkapel.
We vinden het toch een beetje spannend. Gelukkig zijn we de enige bezoekers. We zetten de bidstoelen opzij en rollen het tapijt voor het hoofdaltaar weg. Er komt een grafsteen te voorschijn en het is de naam van Pinzon die er in gegraveerd staat. Dat is een beetje toch teleurstelling, alhoewel een van de ontdekkers van Amerika zijn graftombe ontdekken is toch ook niet slecht .
Dan maar naar de zijkapel, ook daar moeten we eerst wat kerkmeubilair verplaatsen (wat wegen die stoelen zwaar) voordat het volgend spannend moment aanbreekt... er is niets te zien dan de kerkvloer. Blijkbaar is niet alle info even waarheidsgetrouw? 
Via een mooi park wandelen we naar de aanlegsteiger aan de rivier. Hier liggen de replica's van de Santa Maria, de Nina en de Pinta. De omgeving errond geeft een beetje een beeld van de voorbereiding in de late 15° eeuw en wat de zeevaarders te zien kregen bij aankomst in de Nieuwe wereld.
Verder doorvaren naar Chipiona waar we 2 dagen wachten om op een menselijk uur het goede getij te kunnen meenemen om in één ruk de Guadalquivir op te kunnen varen tot aan Sevilla.
Het is nog pikdonker als we 's morgens om 6u30 uitvaren en na een half uurtje op zee komen we aan de boeien die de ingang van de rivier afbakenen. De zon komt op en we genieten van een mooie tocht langs het Nationaal park De Doñana. Flamingo's en ooievaars, evenals ibissen en allerlei roofvogels vliegen boven en rond ons, terwijl op de oevers allerlei steltlopers naar eten zoeken.
Bij aankomst in Puerto Gelves (Sevilla) blijkt dat onze reservatie niet echt nuttig was. De haven is dichtgeslibt en we kunnen er niet in. We kunnen aan het ponton op de rivier afmeren. Daar is nog net één plaatsje vrij. Het is een getijde-rivier, bij eb krijgen we een heleboel takken en afval tegen onze kiel, bij vloed stroomt al het vuil weer weg. Het uitzicht is gewoon prachtig, een oase van zalige rust midden in het groen.
De bushalte is vlakbij en op 20 minuten staan we midden in de stad. Sevilla here we come!



foto's:https://photos.app.goo.gl/cU2l1qHXgTscPkV52

privé:https://photos.google.com/album/AF1QipNIgDOGDopRf7Fl91RzFmLJjLEioYZMbpUY49mi

woensdag 28 maart 2018

Maart 2018

Nog steeds geen prettig weertje. Het stormt op zee en alle visserboten liggen op de wal. De voorspellingen voor de komende dagen blijven bar slecht. Af en toe valt de regen met bakken uit de hemel. We laten het niet aan ons hartje komen en verkennen verder het binnenland. Steeds opnieuw staan we verstelt van de prachtige uitzichten, de groene heuvels en majestueuse bomen. Sommige dorpjes, zoals Alte, zijn een bezoekje waard. Er is een beroemde dichter geboren en die wordt geeerd met een borstbeeld in het museum en gedichten in het parkje. Het riviertje dat door het dorp stroomt is roodbruin van kleur, niet echt aantrekkelijk om in te gaan zwemmen maar voor de plaatselijke eenden is dat helemaal geen bezwaar.
In Monchique vieren ze de 'Feira Enchidos', letterlijk vertaald 'Het Worstenfeest'. We zijn nieuwsgierig en trekken de heuvels in naar het bergdorp dat bijna helemaal verdwijnt in de regen en mist. Hoge bomen met massa's gele bloemen (mimosa) omzomen onze weg naar boven. Onderweg proberen we ons voor te stellen hoe het er zou uitzien met mooi weer.
Op het dorpsplein staat een reuzegrote tent met daarin een heleboel stalletjes waarin de plaatselijke middenstand hun artisanale producten verkopen. Overal mag je proeven en naast de grote variatie worsten komen ook honing, confituur, brood, gebak en drank ruimschoots aan bod.
Midden in de tent staat een groot podium, een Fado zangeres, begeleid door muziekanten komt de boel 'opvrolijken'. Het moet gezegd, ze kan echt goed zingen. Het is van een beter niveau als de kandidaten die meededen aan 'Sons do Fado'.
Het regent op sommige plaatsen binnen zodat we af en toe binnen in de tent ons regenscherm moeten gebruiken.
Ook de volgende dagen rijden we langs lieflijke dorpjes en wondermooie baaien we passeren een luguber kapelletje waarvan de binnenkant is opgebouwd met de skeletten uit een oud kerkhof. Uiteraard maken we tussen de buien door veel tijd voor korte wandelingen.
Naar het einde van de maand toe begint het weer eindelijk wat te beteren. Er zit nog een koude harde wind maar de temperatuur klimt al iets hoger en dat doet deugd.

de foto's op : https://photos.app.goo.gl/lL64UFnoFsHJybGf2

privé : https://photos.google.com/share/AF1QipNc807mranHNRPAm7JUKUOhDdNvadj2mdqtWtU1bCfU_3BXoJTFqxEDd4kGDKtV-w?key=VG1EcHJwaUk3WWpHa2NRLTRlNGpFSWE5eW4yZnBn

woensdag 28 februari 2018

vervolg februari

De voorbije dagen hebben we Albufeira een beetje beter leren kennen. Na één fameuze klim kunnen we de lift nemen naar het strand en daar een strandwandeling maken zo ver als we willen. Voor een bezoek aan het centrum hebben we de keuze, ofwel via het strand, daar is een paar honderd meter verder een roltrap die je weer naar boven brengt. Ofwel via de baan; Dit laatste vraagt wat meer inspanning maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige uitzichten.
Ook in de stad is het constant stijgen en dalen. De oude stad met zijn smalle straatjes is gezellig maar o zo toeristisch, en dan zitten we nog in het laag seizoen. Ik wil niet weten hoe het hier in de zomermaanden aan toe gaat. We maken een paar mooie plaatjes en ontwijken de stalletjes vol met prullaria. Eerlijk gezegd bevallen de dorpjes in het achterland en de ongerepte strandjes in de buurt, ons veel beter.

Met het openbaar vervoer rondrijden is voor buitenlanders niet zo eenvoudig. De bushaltes zijn bijna onzichtbaar, de uurroosters helemaal en het traject onbegrijpbaar. Er staan op de bushalte geen naam van de halte zodat je niet weet waar je je bevindt. Als we het aan een inwoner vragen krijgen we telkens hetzelfde antwoord 'ongeveer een half uurtje wachten'. Zelfs in de Marina weten ze niet welke bus aan welke halte stopt, laat staan waar je de bus moet nemen naar een bepaalde plaats.
Het makkelijkste is om op eender welke bus te stappen, ze rijden allemaal naar het centrale busstation (hoog buiten de stad), daar dan uit te zoeken welke lijn je moet hebben en met de gps van je telefoon te volgen en te bepalen waar je moet afstappen. Ik garandeer je, je bent er een halve dag zoet mee.

Nu ja we hebben tijd maar als we met onze boodschappen van de supermarkt komen willen we toch graag thuis geraken op een makkelijke manier.
We doen een proef: Vanmorgen vertrokken we om 10u te voet naar de 'Continente' (supermarkt) een half uurtje stappen, omhoog, omlaag... Boodschappen doen. Rond 11u30 komen we buiten en gaan op zoek naar de bushalte. Na ruim 45 minuten komt de eerste bus, die brengt ons naar het grote busstation. Daar weer een 20 minuten wachten... Uiteindelijk komen we om 14u terug aan boord. In totaal 4uur onderweg.
Als we het traject te voet afleggen dan is het 45' heen en 45' terug, een uurtje shoppen, in totaal 2u30 onderweg. Vermits we ook wat aan onze conditie moeten denken is deze laatste optie de beste.

Het mooie weer is omgeslagen in volle dagen regen en wind. Niet echt aangenaam om in buiten te lopen. Zullen we februari afsluiten met een klein beetje klagen?

Foto's: via de link van februari hebben we nog enkele foto's toegevoegd. 

dinsdag 20 februari 2018

Februari 2018

Vorige week zijn we aangekomen in de Algarve. De haven van Albufeira ligt nog een beetje in winterslaap maar het zonnetje overdag geeft al behoorlijk wat warmte.
Met een huurauto verkennen we de streek. Volgens mij zijn we hier in het mooiste seizoen van het jaar. Boomgaarden en tuinen vol appelsienenbomen, klaar om te oogsten. Langs de baan staan massa's stalletjes van boer en tuinder en we kunnen er niet aan weerstaan. Het moet gezegd, ze zijn echt superlekker! Niet alleen de appelsienenbomen, ook de roze bloesems van de amandelbomen, geven het groene landschap extra kleur. Het is hier prachtig! Ongelooflijk veel ooievaars hebben hier hun nest gebouwd. Hun klepperen is van ver al te horen.
De dorpjes in het binnenland hebben hun charme nog niet verloren. Op zaterdag bezoeken we de markt van Loulé. De markthal op zich is al de moeite om te zien en in de smalle steegjes is het heerlijk om te wandelen.

Silves is de 'hoofdstad van de appelsien' met heel steile smalle straatjes en een mooi kasteel.
Ook in Faro ontdekken we gezellige pleintjes en mooie gebouwen.
We hebben gelezen dat in Lagoa een 'Festival do Fado' plaats vindt maar als we aan de concertzaal komen staat die er totaal verlaten bij. Op de terugweg zien we plots een groep mensen staan aan een soort van parochiehuis. Hier is precies iets te doen. En ja hoor, we zijn waar we willen. Het bovenzaaltje is veel te klein voor de grote opkomst. Er wordt geschoven met stoelen en tafels en van de zolder worden nog zeker 50 stoelen aangebracht. Van oude opa's tot een plaatselijk 'Heintje', iedereen stelt zijn of haar zangtalent ten toon. Mooi gitaarspel en melancholische melodieën, teksten die we niet kunnen verstaan. Toch is het genieten van deze authentieke voorstelling.

Prachtige wandelingen langs de kust staan vanaf nu bijna dagelijks op ons programma.


foto's :https://photos.app.goo.gl/jjM3NHw8cABD54q02
privé: https://photos.google.com/share/AF1QipOILmrZHd9yn_uIcNGXubyD433ceMWCbXca49BR7PNBpGVPHQ_JEKn6lQ-6z7tB-w?key=MjRxMXpzSC1mT2pRWnc4cWp1cE15UjI1MEpTWTlR

maandag 4 december 2017

December

Het was een gezellige week in gezelschap van Carla en Hugo, samen ontdekten we toch weer enkele nieuwe plekjes op dit eiland.
Hoogtepunt van onze rondrit was deze keer het bezoek aan de (nog actieve) vulkaan.
Als bewijs hiervan giet men een emmertje water in één van de openingen, dit wordt binnen enkele seconden opgewarmd tot 400° en omgezet in een geiser. In een grotere opening zien we hoe een stapeltje droge takken, door de hitte, in enkele seconden vuur vatten. Het is spectaculair.
Een bezoekje aan de wijnhuizen konden we natuurlijk ook niet laten liggen.
Tijdens onze rondrit stootten we toevallig op een Vlaamse filmcrew die een spotje kwamen opnemen voor één of andere verzekeringsfirma. Onder hen ook een enkele BV's, Tom Waes, Dominique Monami en Kirsten Flipkens.
In beetje cultuur opsnuiven... in het casa museo César Manrique deze kunstschilder-beeldhouwer-architect (1919-1992) bepaald nog steeds het landschap op dit eiland. Gebouwen mogen niet hoger dan 4 verdiepingen, de kleur van de huizen wit of een zeer lichte kleur, de ramen en deuren in groen, blauw of bruin. Manrique wilde niet dat de natuur beschadigd werd door massatoerisme, zijn woonhuis en atelier is opengesteld voor publiek. Wanneer we onderweg even stoppen voor een panoramisch uitzicht, hangen er in de lucht wel minstens 25 deltavliegers. Het lijkt wel een vlucht roofvogels die rond hun nest hoog op de rots, uitzwermen.

Ondanks het mooie weer voelen we ons al helemaal in kerstsfeer. Alle winkels zijn hier vanaf begin november al versierd met lichtjes en kerstrozen. Er hangen massa's gedroogde hammen, stapels gevulde geschenkdozen en extra standen met heel veel 'zoetigheden'.  In het winkelcentrum staat een grote kerstboom versierd met zonnehoeden en strandballen met daarnaast een kerstman in korte broek.

Met nog een paar heerlijke zeiltochtjes langs de kust sluiten we ons verblijf op de Canarische eilanden af.
We laten jullie nog even meegenieten via onze laatste foto's van Lanzarote en wensen iedereen alvast fijne Kerstdagen en een spetterend eindejaar.
Tot volgend jaar!

Foto's:https://photos.app.goo.gl/SbsU9CEl9FogJg5G3

Privé:https://photos.google.com/share/AF1QipMbZMWITQbaYJit_jUVwnXnGQYUITOTmE1U0dMS29mZEg1VHhXSS1uNU1iWEMwUGQxZWpBHbZdbUSuB0AiBZsGtLRrkEySkvfdpdNxAlw?key=

vrijdag 10 november 2017

November
De voorbije maand was erg druk. Met een tussenstop in Vlaanderen, reisden we naar Sint-Petersburg. Het is eens wat anders. Lekker wat cultuur opsnuiven en op ontdekking gaan in deze wondermooie stad...
Ondertussen vliegt de tijd. Ons 'lui lekker leventje' bevalt ons wel, maar de komst van Elisabeth zorgde toch voor een fijne afwisseling. Het was weer genieten, samen het eiland verkennen, gaan zwemmen, wijnhuizen bezoeken, shoppen en terrasjes doen.
Volgende week komt er weer bezoek, gezellig!
Daarna begint het aftellen voor onze terugvlucht naar huis om daar de Kerst- en Nieuwjaarsdagen door te brengen.
In 2018 zullen we via de Algarve naar de Middellandse zee varen en daar wat gaan rondneuzen en genieten.
We kijken er naar uit!