maandag 28 mei 2018


Mei 2018


Eind april zijn we in puerto Gelves beland .
Puerto Gelves, is een verzandende haven aan de Guadalquivir. Geopend bij de wereldexpo van 1992 in Sevilla . We liggen buiten de haven aan een lange steiger op de stroom, met een adembenemend en erg rustig uitzicht op de rivier en de omringende bossen. Dit haventje ligt net buiten Sevilla en is een mooie uitvalsbasis om de stad op een rustige manier te kunnen verkennen.

De bushalte is vlakbij en op 20 minuten zijn we in het centrum van Sevilla. Na een eerste info sessie op de toeristische dienst nemen we rustig de tijd om ons iedere dag iets dieper onder te dompelen in deze stad. 
De weken vliegen voorbij. Er is hier dan ook zoveel te beleven. De sfeer in de stad is vrolijk en gezellig, de Flamencomuziek en straatdansers zorgen voor de Andalusische sfeer. We gaan jullie geen opsomming of beschrijving geven van al de kerken, musea, paleizen, markten, parken en allerlei ander patrimonium. Ik kan alleen zeggen dat het de moeite waard is. Bij één van onze museumbezoeken komen we totaal onverwacht terecht in een overzichtstentoonstelling van Jan Fabre. 
Wat op ons het meeste indruk gemaakt heeft is toch wel 'Castelo San Jorge' waar een duidelijk beeld gegeven wordt van de gebruiken (hoe verliep zo een proces?) en misbruiken tijdens de periode van de inquisitie. Hier ligt de oorsprong en was het centrum van deze kerkelijke wantoestand. Gedurende meer dan 400 jaar terroriseerden zij deze stad en de rest van de  wereld'. 
Het Alcazar is natuurlijk ook 'top' en om dan na een afsluitende wandeling door de prachtige tuinen wat tapa's te gaan eten in één van de vele tapas-bars... het zijn heerlijke momenten.

Als we thuiskomen ligt onze Aeolus in de schaduw van de bomen, een mooiere plek hadden we niet kunnen bedenken.

De rust wordt tussendoor enkele dagen verstoord. In de haven heeft men een grote tent opgezet voor de 'Fiesta Nautica'. Vooral 's avonds is het er gezellig druk met live muziek, hapjes en drankjes.

In de meimaand gaat alle aandacht naar de aanbidding van Onze Lieve Vrouw. 
Jaarlijks vindt er een grote bedevaart plaats: de 'Romerío del Rocío'. Vanuit Sevilla en omringende dorpen vertrekken 'broederschappen' gedurende enkele dagen in karavaan naar El Rocío. Onderweg sluiten ze bij elkaar aan en gaandeweg wordt de stoet steeds langer. Straten en hoofdwegen worden afgesloten om de eindeloze sliert woonwagens getrokken door paarden, ezels en ossen te laten passeren. De meeste vrouwen zijn in traditionele Andalusiche kledij en de mannen in een stijlvol Andalusisch kostuum. Uiteraard worden er allerlei beelden van Maria meegedragen. 
Wat we zagen was best indrukwekkend.

We verlaten Sevilla en varen terug naar Chipiona, van waar we verder varen naar Cadiz, Gibraltar en dan verder de Middelandse zee op !

Wat is het heerlijk om weer, al zeilend nieuwe plekjes te ontdekken.
Cadiz is er ook zo ééntje. De haven ligt op korte fietsafstand van het oude centrum. Men zegt dat de stad veel gelijkenissen vertoont met Havana en (ook al zijn we daar nog niet geweest) volgens ons klopt dat wel. Kijk maar naar de Bond film waar Halle Berry uit het water komt in Havana. In werkelijkheid is dit hier opgenomen. In de smalle straatjes zitten achter openstaande deurtjes, in het donker, kleine winkeltjes verborgen. Soms zie je schilderachtige binnenkoertjes, soms waan je je in een historische reconstructie, en vaak sta je gewoon verbaasd te genieten van zoveel verschillende indrukken.
Deze oudste stad (of is dat Toledo?) van Spanje en de plek waar Colombus vertrokken is voor zijn 2de reis ademt geschiedenis. De grote koopmanswoningen stralen de rijkdom uit van weleer.
Het grootste stenen amfitheater op het Europese continent werd deels opgegraven en gerestaureerd.
Tijdens ons verblijf start het groot internationaal poppen-festival. Een kleurige stoet trekt door de straten.
Nog een andere stoet kruist onze wandelroute. Een groep schoolkinderen is op stap met de H. maagd Maria. Onderweg worden ze goed getraind om het beeld op het juiste ritme van de trommels, wiegend (!) door de straten te dragen.

Onderweg naar Barbate horen we de ene 'pan pan' na de andere. Iets verder, in de Straat van Gibraltar, ter hoogte van Tarifa worden blijkbaar nogal wat rubberbootjes gezien (ééntje met 11 mensen aan boord). Reddingsboten en helikopter zijn druk in de weer. Als we de volgende morgen de haven van Barbate buitenvaren ligt er een reddingsboot met veel Guardia Civil. Mannen met mondmaskers halen één voor één de nachtelijk opgepakte vluchtelingen naar buiten.
Het is een aangrijpende en akelige vertoning die een diepe indruk op ons achterlaat.

Op onze weg naar Gibraltar komen we enkel wat vissers en veel grote zeeschepen tegen.
We meren af in La Línea, vlak achter de beroemde rots van Gibraltar, waar we vanaf onze boot een prachtig uitzicht op hebben.

De foto's:https://photos.app.goo.gl/e20731m03f4tliE13


privé https://photos.google.com/share/AF1QipOFlRJSLkQCsJGBF0Rd4v0FlRdUlNTB6Bgrh0IrQeWMrGX16P-P_ZWAApsY67DeqQ?key=YXVXZXVwcmhHcXQ1a3lRaXdOanNGa0hKa19OWnln




Geen opmerkingen: