zaterdag 15 november 2014

.Het is goed zeilen langs de oostkust van Fuerteventura. Na 50 mijl komen we aan in Gran Tarajal waar een beschutte baai ons uitnodigd om te ankeren. Een lieflijk zwart strandje omringd door huisjes die langs stijle straatjes tegen de heuvel omhoog klimmen. Als 's avonds de lichtjes branden doet het me denken aan het kerstdorpje dat in de winter bij mijn zus op de schouw staat.
De eerste nacht staat er nog veel deining en worden we letterlijk in slaap gewiegd
Wakker worden in een zonovergoten baai... het heeft toch iets.
Na het ontbijt maken we 'Luske' klaar om ons aan land te brengen. Schoenen en een handdoek in de ene rugzak, een boodschappenlijstje in de andere.
Het is een kunst om na een aankomende golf precies op het juiste moment uit de bijboot te springen en zo min mogelijk nat te worden.
Het zwarte zand is heerlijk warm en we slepen ons bootje het strand op tot aan de vloedlijn.
Er staan douches zodat we onze voeten kunnen afspoelen voordat we onze schoenen aantrekken.
Op het strand staat een eenzame balletdanser urenlang sierlijke oefeningen te doen om zijn lichaam in conditie te houden.
Wandelend langs de terrasjes van de panaderias komt de koffiegeur ons tegemoet. Op het dorpsplein in de schaduw van enkele bomen zitten senioren elkaar de laatste nieuwsjes te vertellen.
Hier krijgen de schoolkinderen in plaats van turnles, roeiles en zeilles.

Op 13/11 vieren ze hier de patroonheilige van het dorp: San Diego. Uiteraard met een misviering die begeleid wordt door een groepje gitaristen en typische Spaanse muziek. Na de mis wordt (zoals we al gewoon zijn) de heilige naar buiten gedragen en in processie door het dorp onder het roepen van 'Viva San Diego' en begeleiding van knallend vuurwerk.
Daarna krijgen we een voorstelling van de muziekacademie op het pleintje voor de kerk. De jeugd geeft een prachtig staaltje van zang en muziek. De enige instrumenten zijn gitaren en ukelele's.

Het is tijd om weer wat voorruit te kijken. Het lijkt misschien simpel om van haven naar haven te hoppen maar dat is het niet. Het is hier hoogseizoen (voor de overstekers) en de meeste havens geraak je niet binnen zonder reservatie. Ik haal mijn beste Spaans boven en na enkele telefoontjes kom ik eindelijk bij de juiste personen in de juiste havens (bedankt Denise en Sandra !).

Vandaag zijn we naar Puerto de Rosario gereden, een 40 km noordwaarts.
De lange busrit gaf ons een duidelijke blik op het hinterland. Droog, dor, bruin, cactussen die slap hingen door gebrek aan water en hier en daar wat bewoning. Het zeldzame groen lag midden een buizenstelsel om toch voldoende water te krijgen.
Dit is het eiland van de geiten en we kochten dan ook een portie verse geitenkaas (morgen feest, we zijn dan 6 maanden onderweg). 

Geen opmerkingen: