dinsdag 28 oktober 2014

Bekentenissen aan al wie mij benijdt.
Dinsdag 21 oktober vertrokken we uit Lagos (Portugal) naar de Canarische eilanden.
Het was voor mij een zeer moeilijke week. Ondanks mijn zee-ervaring viel de reis niet mee.
Het begon eigenlijk al tijdens de eerste nacht-wacht. Stel u voor, een pikzwarte nacht zonder maan, ge ziet geen steek, behalve dan een extreem prachtige sterrenhemel, maar daar krijg je een stijve nek van. In dat pikzwarte gat lig je te wiegen in de deining van de golven. Je hoort ze komen maar ziet ze niet en stuwen de boot in alle mogelijke richtingen.
Tegen de ochtend, als het dan eindelijk een beetje licht begint te worden, zitten we geplaagd met vervelende vliegen/insecten, de vliegenmepper komt goed van pas. Ook op dag 2 zijn ze nog van de partij om daarna voorgoed te verdwijnen, oef.
Van al die nachtelijke stress raak ik daarna niet meer in slaap en dat heeft zo zijn gevolgen op mijn humeur.
Overdag word ik natuurlijk ook heen en weer geschud en hou er een lijf vol blauwe plekken aan over. Koken is heel moeilijk. Ik kom tot de constatatie dat ik te weinig anti-slip matjes heb waardoor al mijn kookbenodigdheden van links naar rechts over de tafel en het aanrecht schuiven. Handen tekort om er voor te zorgen dat niet alles op de vloer terecht komt. Zo is de grote theethermos  (die niet goed dicht was) omgevallen waardoor gans ons trapje en de vloerbekleding doorweekt was.
De twijfel of ik dit echt nog zie zitten slaat toe.
Het  nachtritme heb ik na 3 dagen eindelijk gevonden. Van 20u tot 2u houdt Roger de wacht en van 2u tot 8u ben ik aan de beurt. Maar dan begint de nieuwe dag waarin ik moe, mottig en slecht gezind mijn ritme niet kan vinden. Eerst en vooral bekijken we de zeilvoering. Zeilen wisselen en /of aanpassen. Windvaan opnieuw instellen… Er is weinig wind en soms heel onstabiel en omdat we het maximum uit de zeilen willen halen zijn we daar gedurende de ganse dag in meer of mindere mate mee bezig. Met weinig slaap is dit een hele klus.
Maar goed, we zaten aan 8u ’s morgens en als dan eindelijk de zeilen goed staan, kunnen we ontbijten. Ondertussen zie ik groen van de honger en weiger ik om nog een muesli reep te eten want die hou ik voor ’s nachts. Eindelijk ontbijt ! Het is dan al 10u. Afschuwelijk slecht brood uit de supermarkt dat ik kocht omdat het een lange houdbaarheidsdatum had. Zowel het wit als het grof is om op te wurgen.
De nachten duren erg lang, het is vroeg donker (19u) en pas licht om 8u. Stijf en stram van het stil zitten vind ik geen houding meer die comfortabel is.
Mijn zitvlak doet zeer.
Ik voel me vuil en snak naar een regendouche, maar van een regenbui is hier geen sprake. Ik durf aan boord niet douchen omdat ik niet kan inschatten of we dan nog voldoende water hebben dus krab ik in mijn vettig haar en wacht af.
Als ik iets van voorraad uit de kast haal, begint de ganse boel te schuiven en te bonken. Telkens weer moet er gereorganiseerd en vastgezet worden.
De korte dag is altijd snel om. Tussendoor weerkaarten laden (doet Roger) mails lezen en sturen met de radiozender (zodat de familie zich niet nodeloos ongerust maakt), wat verstelwerk doen, een goed boek lezen en dan de vakliteratuur doornemen in verband met het zeilen op de Canarische Eilanden, mogelijke aankomsthavens en ankerplekken. Nog een tukje doen, weer eten maken en Spaans herhalen.
Roger die voelt zich ondertussen als een vis in het water, hij heeft er allemaal geen problemen mee en houdt daarenboven de moraal aan boord goed.
Alhoewel er zijn ook nog een paar leuke dingen die ik jullie niet wil onthouden. Het zeewater is hier prachtig diep blauw en al sinds de eerste dag komt er dagelijks een kanarievogeltje een stukje meezeilen (alsof het ons komt ophalen) en als ik mijn tanden poets zie ik door de patrijspoort de glinsterende oceaan. Mooi toch !
Heb ik nu overdreven ? Ik denk het niet. Geniet dus maar in je zetel van je geliefkoosd programma en van de herfstwind buiten en al de rest waar ik nu enkel kan van dromen.
O ja, ik verwacht echt geen medelevende of troostende reacties. Eigen schuld dikke bult ! Wie is er nu zo zot om op haar bijna 60ste zo’n avontuurlijke kuren aan te vangen…

Als de Canarische eilanden in zicht komen, valt er een blok van me af. We willen het eerst mogelijke haventje binnenlopen (op Graciosa) maar dat ligt eivol en we worden doorgestuurd. Het doet ons een beetje denken aan het kerstverhaal. Doorvaren dus naar Marina Rubicon in het zuiden van Lanzarote. Onderweg worden we beloond met een dolfijnenshow!
Het is al donker als we afmeren in de haven.  Na een verkwikkende douche duiken we moe maar voldaan in ons bed.
De foto's :
https://plus.google.com/u/0/photos/106250560283598645176/albums/6075195474719396305


Geen opmerkingen: